Sicco Mansholt (neef van mij oma Hetty Voerman – Mansholt) moest vaak terugdenken aan die keer dat hij pas was benoemd tot eurocommissaris. Het was aan de vooravond van zijn eerste grote conferentie in het Italiaanse Stresa, gelegen aan het prachtige lago Maggiore. Aan de rand van het meer had hij een villa gehuurd waar hij samen met Henny een kennismakingsfeestje gaf voor zijn buitenlandse gasten; politici en medewerkers met hun partners. Op deze warme zomeravond in juli had hij ervoor gezorgd dat liefhebbers van het water konden genieten; zwemmen of een boottochtje maken. Wie dat wilde kon zich ook op waterski’s wagen. een stoere Duitse ambtenaar, gebruind en atletisch, zou wel eens laten zien wat hij waard was. een beetje indruk maken op zijn baas en vooral de vrouwelijke toeschouwers kon nooit kwaad.
Onder de aanmoedigingen van de samengedromde gasten liep hij in zijn zwembroek naar de aanlegsteiger. Met veel gevoel voor show trok hij de waterski’s aan en gaf de bestuurder van de boot een teken. Nu ging het gebeuren. Het was jammer voor hem dat het niet zo goed ging. Hij verloor al snel zijn evenwicht en tuimelde in het water. Maar goed, dat kan gebeuren. Onder nieuwe aanmoedigingen deed hij een tweede poging. Hij kwam iets verder, maar opnieuw verdween hij kopje onder. Hier en daar werd besmuikt gelachen door het deftige publiek. Maar Duitsers geven niet gauw op. Hij waagde nog een poging. Helaas. Voor de derde keer verdween hij onder water. Toen was het genoeg. Als een boer met kiespijn zwom hij terug naar de aanlegsteiger. Henny schrok zich kapot toen Sicco opeens naar voren stapte. Waarom zou hij het ook niet eens proberen? Alleen, hij had nog nooit op waterski’s gestaan. Wat haalde deze kale, bijna vijftigjarige Nederlander van 1.90 meter zich in zijn hoofd? Het was doodstil aan de waterkant toen hij in alle rust de waterski’s onderdeed. Het leek goed te gaan toen de boot snelheid maakte. Voorzichtig probeerde hij zich op te richten, maar viel toen toch opzij in het water. Sicco liet zich niet kennen voor het oog van al die Europese ministers met hun aanhang. Henk Vredeling, lid van de Nederlandse delegatie en later minister van Defensie was ooggetuige van dit optreden. Hij schreef: …De tweede keer kwam hij overeind, hield de ski’s eronder en stoof in wijde cirkels over het Lago Maggiore. De gasten applaudisseerden toen hij terugkwam. Volgens mij heeft Mansholt daar zijn gemeenschappelijke landbouwpolitiek gemaakt…
Sicco maakte indruk met zijn actie en veroverde de harten van zijn collega’s. Op onorthodoxe wijze bouwde hij veel krediet op. Einde van een politieke reus Nu hij ouder werd, besloot hij het wat rustiger aan te gaan doen. Zijn gezondheid liet ook niet meer toe dat hij allerlei sportieve avonturen aanging. er was grote schrik in de familie toen hij tot tweemaal toe een hersenbloeding kreeg. Het zag er aanvankelijk niet zo goed uit, maar eens te meer bleek hoe beresterk hij was. Hij herstelde niet volledig, maar geveld was hij niet. Praten ging alleen wat moeizamer en hij bewoog ook niet meer zo soepel. Dat weerhield hem er niet van om geregeld wandelingen in de omgeving van Wapserveen te maken. Wat hem uiteindelijk wel velde was niet zozeer een fysieke aanleiding, maar een groot verdriet. Zijn oudste dochter Lideke, met wie hij een hechte band had, werd ziek en overleed op 22 mei 1995. Ze werd slechts 53 jaar. Deze klap was te groot voor hem. Hij verloor de zin in het leven. een maand later al kwam het einde voor deze politieke reus die het 86 jaar lang had volgehouden. Zijn as werd verstrooid bij een vennetje niet ver van zijn boerderij waar hij graag kwam om na te denken en terug te kijken op zijn leven. Hij was een man van de praktijk, gebakken uit de Groningse zeeklei. Hij was zeker niet gemakkelijk, wilde graag gelijk hebben en kon flink doordrammen. Aan bureaucratie en ambtelijk gedoe had hij een hekel. De woorden kwamen niet altijd even diplomatiek uit zijn mond. Hij was opvliegend, charismatisch en gedreven, eigenschappen van zijn opa Derk. Al slaagde Sicco er beter in zijn emoties te verbergen. Maar bovenal moeten we ons hem herinneren als een man met grote verdiensten voor ons land en voor Europa. en misschien wel het belangrijkste: Hij had de moed om zijn fouten toe te geven.
Dit is een fragment uit het boek ” Uit Zeeklei gebakken “Van Kees Opmeer. Het boek os tijdelijk uitverkocht.
Geschiedenis van de families Voerman, Rahder en Mansholt. 